| تبليغات | X |
به حفره های عمیق قلبم
به نشانی های بی جواب
با عشق و نکبت :
فکر می کنم دیگر وقتش رسیده باشد
این ها ... همه... کفاف بی هوده گی مرا نمی دهد
وقتی کوچه ها برایم به انتها می رسد
وقتی به لمس شب دچار نمی شوم
وقتی مردمک های مذاب این زرافه ها دارند به کوچ سرما می روند
می دانم به چهل سالگی مبتلا شده ام
نه ، خسته نیستم
سردم است
برهوت است این خاک
اینجا به زعم ما چیزی نمی روید
می گویند مهتاب است... مهتاب
مهتاب بر من فرو می ریزد
و نورهای کاذب بی هیچ سایه ای در ظلمت ناپدید می شوند
سال ها.... کوله بار بر زمین می نهد
و خاطرات آواره ی اوقات بی هنگام می گردد
پریشان
سخت
بی همتا
به جنگل ها
شهرها
کوچه ها
ناپیدا .... و باز بی سودا
سرد است این خاک
سرد است این آب
و این عطش ....
و این عطش هستی که گاهی بر مرگ باورها سد می شود
ما را به خاطرمان می آورد
و یادمان می آید
که
هنوز زرافه ای به سکوت لبخند می زند
این سکوهای ارغوانی
مرا یاد دشت هایی می اندازد
که روزگاری به شادمانی طی می کردیم
این عطرها خاطرم را به چهل سالگی دستانم رجعت می دهند
آن روزهایی که ماه نقره ای بود
و انگشتانمان به لمس هم دیگر شدن
شعله می کشید
و این رود خوشبختی ما
که هر چه غرق می شدیم
پر نفس تر به زندگی باز می گشتیم
یادم بماند که دیگر هیچ زرافه ای در این رود تن نمی شوید
انگار تو بودی که بوی دریا را به مشام می رساندی
این رنگ های روشن...
روشن به رنگ روز....
چشم دل ام را خفه می کند
نزدیک به نفرت ایستاده ای و ....
روی قلب ها تاب می خوری
کسی با نگاه غمگین... کنج زمان نشسته
و با آوایی غریب
از آمدن زرافه ها می گوید
می گوید به همین زودی از حوالی ما می گذرند
می گوید و حتی گاهی نمی گوید
که نه آمدنی در راه است
و نه زرافه ای
در این خیره گی انتظار
چشمانم کم سو شد و
بر باد رفت گونه های ترم
سایه بان ام آتش است و
شعله ها به یمن باد به تنم زخم می زنند
یک نفر آن بیرون آه می کشد
یکی دارد قلبش را به درد و تاریکی می فروشد
این سفیدی مات
این شوریده حالی و مستی
این نفرین شب بو ها
کسی می گوید من
کسی دارد می رود
و یکی پشت به نور روز به سیگارش پک های عمیقی می زند
کوچ غمگینی بود...
وقتی شب ستاره باران اش را از دل ام دریغ می کند...
سکوت می بارد
تن ام موج بر می دارد از این دل هره
چرا نگاه نکردی به این دستان همیشه خالی
چرا می گفتی می شود
تو با من نبودی
تو با من بی رحمانه مهربان بودی
و باز تو بودی که می رفتی
و ...
زخمه بر واژه واژه ی اوقات می زد
این سکوت
مثل پچ پچه های این مردم بادیه نشین
درست مثل اوقات سرخی که از کوه عبور می کردیم
ناله های افق ...
طراوت اشیا ء هنوز به وجود نرسیده...
و زرافه های غمگینی که راه کویر در پیش گرفته اند...
دیوانه ام می کند.
حالا کمی بیدار می شویم ....
و
رو به سکوت دشت چه راه هایی را که بی نشانه طی نخواهیم کرد
تو آسوده ای و ...
من به نجوا توی گوش زرافه ها می گویم:
این بود سهم ما از روشنی ستاره ها...
مگر همین را نمی خواستی؟
سکوت می کنند
سکوت
ومی گویند: این است وحشتی که گریبان ِ ما را گرفته است.
چای سرد و
زمزمه های زن ی از هم گسیخته
مرداب ی پر از خیال
که دارد گم می شود زیر خاک
ما این همه راه را نیامده بودیم...
که آسوده بازگردیم
ما آسوده بودیم
روزگاری چند... ما را به سبزی گیاه ودیعه داده بودند
دیدیم جز باران کسی ما را نمی خواند
آمده بودیم تن ی به آب و سری به سودا فرو کنیم
نمی شود همین طور گذشت
به خدا من راز تو را هیچ نگفته بودم...
که اینطور مرا گسستی از خود
من رها ... در این آب پر نفس غرق میشوم ...
اگر نباشی
من فردا را به خیالات خوب هم دیگر شدن می خواهم
نه به سبزی دستانِ خوشه چین چای
خواب ها ساده اند
ساکت اند و صبور
چه می شد اگر به ناگاه ِ زمان نور بتابد؟
دل ام از این سیاهی پدیدار گرفته است
من سرگشته ی کوچه های غربت نشین ِ انتظار شده ام
رخت هایم سیاه.......
و گیسوانم رنگ اقاقی ندارد دیگر
دست هایم را به مهتاب آغشته ام...
تا سفید بیاندیشم به این اوراق ِ هنوز نانوشته
نگاه که می کنم.....
بزرگ شده ام
آنقدر که دیگر سودایی ندارم
حالا کنارم نشسته است
پشت به نورهای سکوت
چشم در چشم ِ رویایی که عقلش را ربوده است
بی دریغ ماندن امید
و ما که انتهای دشت را به نشانه می رفتیم
و هیچ مان ملول از تنفس خسته ی دیرین گذار نبود
عزیز کوچه های پرسه.........
تو را میانه ی ماه و سرانگشتان رجوع به ستاره یافتم
به غیری محو شدم
محو ماندم.......
ذره ذره به مذاب بی دشتی ِ انتها رسیدم
اصلا بگذار ستاره ها به وهم ِ آیت بودن اکتفا شوند
اما ما که ستاره ها را به خیالی دیگر می چیدیم
یادت می آید؟
