حالا کنارم نشسته است

پشت به نورهای سکوت

چشم در چشم ِ رویایی که عقلش را ربوده است

بی دریغ ماندن امید

و ما که انتهای دشت را به نشانه می رفتیم

و هیچ مان ملول از تنفس خسته ی دیرین گذار نبود

عزیز کوچه های پرسه.........

تو را میانه ی ماه و سرانگشتان رجوع به ستاره یافتم

                                                                      به غیری محو شدم

                                                                                   محو ماندم.......

ذره ذره به مذاب بی دشتی ِ انتها رسیدم

اصلا بگذار ستاره ها به وهم ِ آیت بودن اکتفا شوند

اما ما که ستاره ها را به خیالی دیگر می چیدیم

                                                              یادت می آید؟

به وهم رویا آلودن

بی قرار

سرخوش

مست

میدانی؟ چیزهای زیادی در گذر است. ...... زمان را می گویم..... آری می شود گذشت.

اما....  تاب صدایت را ندارم....... که سیلی مداوم عبرت است.

دارم خواب میبینم یا خاطر عطر توست که به خواب می آلایدم.

تو بگو ........

راز سر به مهر من        تو بگو...

باد من تنها در حوالی یاد تو می وزد.

دوباره بزن... تو می گویی و من......

آخر مگر سرنوشت به سر به سر رفتن و آمدن من از کار خود باز می ماند؟

دستانم را از روی صورت برنمی دارم

چیزهای زیادی فاش خواهد شد

من تاب سفر ندارم

من دیگر تاب گریه و وز وز باد و سرمای خواب را ندارم.

نمیخواهم بمانی و بسوزی

میخواهم بخندی و به هر لبخنده ات شکوفا شوم... مست شوم.

دست نوشته های من...... فراغتم به گذر بی اعتنای ایام

و تو...  که به همین نزدیکی کمین شب در آغوشت میکشم.

حالا می آیی به همین چند سطر معمولی کمی بخندی؟

من درد دارم.... خسته ام

می آیی برویم؟