در این خیره گی انتظار

                   چشمانم کم سو شد و

                                        بر باد رفت گونه های ترم

سایه بان ام آتش است و

                          شعله ها به یمن باد به تنم زخم می زنند

یک نفر آن بیرون آه می کشد

                          یکی دارد قلبش را به درد و تاریکی می فروشد

این سفیدی مات

این شوریده حالی و مستی

این نفرین شب بو ها

کسی می گوید من

           کسی دارد می رود

و یکی پشت به نور روز به سیگارش پک های عمیقی می زند