این سکوهای ارغوانی

  مرا یاد دشت هایی می اندازد

                               که روزگاری به شادمانی طی می کردیم

این عطرها خاطرم را به چهل سالگی دستانم رجعت می دهند

آن روزهایی که ماه نقره ای بود

                             و انگشتانمان به لمس هم دیگر شدن

                                                      شعله می کشید

و این رود خوشبختی ما

                      که هر چه غرق می شدیم

                                               پر نفس تر به زندگی باز می گشتیم

یادم بماند که دیگر هیچ زرافه ای در این رود تن نمی شوید