برهوت است این خاک

اینجا به زعم ما چیزی نمی روید

می گویند  مهتاب است... مهتاب

مهتاب بر من فرو می ریزد

و نورهای کاذب بی هیچ سایه ای در ظلمت ناپدید می شوند

سال ها.... کوله بار بر زمین می نهد

و خاطرات آواره ی اوقات بی هنگام می گردد

پریشان

سخت

بی همتا

به جنگل ها

شهرها

کوچه ها

ناپیدا .... و باز بی سودا

سرد است این خاک

سرد است این آب

و این عطش ....

    و این عطش هستی که گاهی بر مرگ باورها سد می شود

                                                  ما را به خاطرمان می آورد

                                                                      و یادمان می آید

                                                                                     که

                                                                     هنوز زرافه ای به سکوت لبخند می زند